hayatı fazla cıddıye alıyoruz çoğu zaman.hiç ölmiycek gibi yaşıyoruz.ama bız yaşamayı da bılmıyoruz..ölüm vaktımızı bılmedıgımızden sanırım bu duyarsızlık,bencillik,saatleri boşa harcamak...giderek yaklaşıyoruz ölüme ama biri öleceksın demediğinden olsa gerek unutuyoruz çoğu zaman.ne zaman öleceğimizi bilseydik neleri değiştirirdik hayatımızda? ailemizle daha fazla mı vakıt geçırırdık?arkadaslarımızla daha bı sıkı fıkı mı olurduk?sokakta tanımadıgımız ınsanlara da selam verır mıydık? aldığımız notları takar mıydık kafaya? yada ne bıleyım eskı sevgılımızı gordugumuzde görmezden gelmek yerıne nasılsın dıye hatır sorar mıydık sırtına vurarak şakayla ?çok da umrumuzda olur muydu almak istediğimiz o koca çanta? eğlencenin dibine vurmaz mıydık en çılgınından? yoksa kendımızı dine mi adardık?artık dünya'da olamayacağımıza mı yanardık,sevdıklerımızın arkamızdan üzülmesine mi?insan ölümünü nasıl bekler gün be gün..nasıl hazırlar kendı cenazesını.?aslında biri bize yarın öleceksin demiş gibi yaşamalıyız hayatı..en azından bir hafta denemeliyiz bunu.bence herşeyden daha az korkar oluruz giderek.gördüğümüz değer de,duyduğumuz sevgi de katlanır birden bire.daha az vicdan azabı duymuş oluruz.daha bir heyecanlı başlarız güne.amaçsız değil de yapacak çok şey var ölmeden önce diyerek açarız gözlerimizi yeni güne...ayrı bi tadı olur belki de hayatın.belki de ara sıra aklımıza gelen,korktuğumuz o buz gibi ölüm; daha bi sıcak yapar hayatımızı ...! (kg)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder