olur bunlar.

Neyden yola çıkıyorum?Tabi ki ondan.Bir noktadan bir virgülünden.Bir dudak bükümünden.
    'Adamın yüzü buz gibiydi.Katı.Kaskatı.Hiçbir ifade,anlattığı hiçbirşey yoktu gözlerinin.Dudakları en sağlam kilit gibiydi adeta.Yanakları ise tuğlayla örülmüş,dünyanın en sert duvarıydı.Saçlarına dokundu kadın.Elleri üşüdü.Adam gözlerini kıstı.Hiç hareket etmez denen gözleri oynadı yuvalarında.Gözyaşlarını içine  akıtmak istedi.Ama duvardan aktı gitti.Kilidi eritmeye yetmese de kadın eridi bir kez daha karşısında.Öptü kadın adamı.Islak ıslak yanaklarından öptü.Defalarca öptü.Gözyaşları karıştı bir süre sonra.Kilide vurdu kadın kendini.Açarım diye ümit etti.Havanın soğuğu yüreklerine işlese de adamın gözyaşları daha da hızlandı.Kadın öptü,adam ağladı.Kadın ağladı,adam eridi.Kilidini açtı son bir kez .Zaten istedikleri de buydu.Soğuk geçince adamın üstünden bir kez daha sarıldılar.Mutluydu adam.Karların üstünde yürüyüp uzaklaştılar.
Savaşmak bu kadar kolay, işte bu kadar da zordu.Kadını adamı yoktu.Herkes üstüne duşeni yapmıştı o kadar.Açılmaz görünen kilitler böyle kırılmıştı hayatta tek tek.Ve dışın ne kadar soğuk olursa olsun yüreğini eritecek birini bulduğunda kaybetmemek için sen sen ol ve  yak bütün karları!'

gelir gecerler

Yazmadan gecmez sanirsin,sanirdim.Belki de gercekten oyledir.İcini akittikca,kagida yapisip kaldikca  kelimeler nefesin daha derin oluyodur belki.Kendini kandirip kandirmadigini bilmeden aklindan geceni firlatip atiyosun birkac kalem hareketiyle.Aradan zaman gecip de okudugunda; kazisan da kagittan kopup yuregine islemedigini fark ediyosun tum o kelimelerin.Bazen bi rahatlama kimi zaman da hayretle karisik bi durgunluga burunuyosun.Madem ki hersey boyle olacak bitecek baslayacak yine bitecek kelimeler cumleler havada ucusacak neden yasanir diyosun? Hosnut olmuyosun hayattan ,olamiyosun.Tekduzelige ozeniyosun.Bir yandan da monotonluga care ariyosun.Derken olum geliyo aklina...Kelimeler dokulmuyo bu kez kagida.Dalip;susuyosun.Ta ki bir dahaki seruvene kadar...

bir çift mağrur göz

Sınavım var.Beyazıta gitmek üzere yola çıkıyorum.Sultanahmette inip birşeyler atıştırıyorum. Hava soğuk olsa da sanki yürünse rahatlatacakmış gibi. Başlıyorum tramvay hizasında yürümeye bakına bakına. Yavaş yavaş diyemiycem çünkü her zamanki gibi bir kendimi kaptırmışlığım bır koşturmam var.Aklıma geldikçe yavaşlıyorum ancak bu 5-10 sn den fazlası değil.Çemberlitaşı her zaman yürüdüğüm kaldırımın aksine karşı kaldırımdan yürüyorum bu kez.Kalabalığı yararak ilerlemeye çalışıyorum.Hızla ilerlerken onca insan içinde kaldırıma oturmuş yaşlı bir teyze çarpıyor anıden gözüme.Sonra önündeki kutuda bulunan sakızlar sonra biraz ilerideki erkek çorapları...Tekrar teyzeye geldiğinde gözlerim anlıyorum.Başında yemenisi,gözünde gözlükler,başı yerde,bır o kadar mahçup.Nedense.!Yavaşlamama sebebiyet veriyo.Gözlerimi alamıyorum.Aniden gidip yanına oturma isteğim büyüyor içimde!Devam ediyorum yola ona baka baka.Geçip gidiyorum yanından.Aniden geri dönüp yanında bitmem iki dakikayı bulmuyor.Teyzenin yüzüne bakıyorum,kafasını kaldırıyor.’Kolay gelsin ,hayırlı işler teyze’ diyorum.’Sağol kızım ‘diyor,gözleri yerde.’Kaça bu çoraplar’ diyorum,laf ağzımdan zor çıkıyor suç işlercesine.Ellerini  birleştirip sıkmış bir vaziyette mağrur gözleri yine yerde ‘gönlünden ne koparsa’ diyor.O an boğazımda birşeylerin düğümlendiğini hissediyorum.’’Sebebi yok,sebebi çok’’ derler ya iste ondan...Bakakalıyorum teyzeye.Aklıma ömrünün son gününe kadar çalışmış çabalamış ananem takılıyor.Sonra hala bize hizmet etmeye çalışıp ömrünü çabalamakla geçıren 80’ine merdiven dayamış babaannem gelıyor.Onların azmini görüyorum.Ama ben çok şükür ki onların yüzünde bu teyzenın çaresizliğini hiç görmemiştim.Bir’ gönlünden ne koparsa’ lafı neden bu kadar acıtır insanın canını?Halbuki birçok kez duymuşuzdur.Ama bunun hiçbirine benzemediğini yüreğinizin en derininde birşeyler koptuğunda hissedersiniz.Cüzdanımda ne kadar para varsa koyuyorum kutunun üzerine.’Sağol kızım ‘diyor teyze.Çorabı almasam biliyorum ki bi o kadar daha eğecek başını,alsam  tarifini yapamadığım birşeyler hissedicem.O çoraba çok başka anlamlar yükleyip ,atıyorum çantama.Teyzenin elleri hala birleşik,başı hala yerde.Belli belirsiz bi tebessüm var yüzünde.Ama kaskatı sanki.Ne kadar üşüdüğünü tahmin etmek zor değil.Bi daha katlanıyor sızı içimde.Ayrılasım gelmiyor.Ama durdukça büyüyor  içimdeki yumruk.Omzuna dokunuyorum.’İşin rast gelsin teyze , iyi bak kendine diyorum.Kaldırıyo başını; ‘çok sağol kızım’ diyor ; eksik dişlerinin arasından.Bundan sonra fazlası yok.Rüzgarın doldurduğu gözlerimi , içimden gelen acı boşaltıyor.

dalgalanırsın ya hani.

Bazen kendını tanımassın ya hanı.Yapmak ıstdıgın bırcok sey vardır .Ama yaptığın hıcbırseyden memnun degılsındır.Sureklı bı memnunıyetsızlık,sureklı bı doyumsuzluk.Kafanı alıp bağışlaman gerektıgnı dusundugun vakıtlerdır.Bı yandan evet memnun olmuyorum cunku herseyın daha ıyısını ıstıyorum (kaşınıyorum) dersın .Bı yandan da  herkes memnun olduğu seylere erışmısken senın bu ıstıkrarsızlıgın nedır dıye kendı kendıne, annenın soylendıgınden daha cok soylenırsın.İste o anda ya ben çocukları cok severım ama anne olamam dıye gecırır aslında o konuda olmadığını bıle bıle aklını başka ugraslara sevkedersın.Her  bır kelımenle bambaşka yerlere atlar, beyın fırtınası yapıcam derken kafanı lodosa teslım edersın.Sonra da vay efendım bı aklımı toplamayamıyorum dıye dert yanarsın .Dusunmen,değer vermen gereken onca ınsan varken sen gıder belanı arasın .Çunku belayı seversın.Herkesın yaptığını yapmakla mutlu olsaydın çoktan mutluluğun kıtabnını yazmıştın zaten .Boyle dusunuerek daha da gaza gelır ve mazoşistliğin dibini gorursun.

 Sonra kendıne gelır ve bakarsın aslında basladıgn yerdesın.Süreklı oraya dönüyorsundur zaten.Bı arpa boyu yol alamamak bu olsa gerek dıye dusunurken aslında bunun sadece somut olarak gerceklestıgını fark edersın.Soyut olarak baktığında  tum bu iniş çıkışlar tum bu dengesızlıkler oyle bır yuceltmıstır kı ruhunu,aklını hah ıste sımdı yenıden başlıyorum deme gucunu yıne bulursun kendınde.Ve  böylece hep başlangıçlar yaptığın hayatına hep yenı soluklar getırıp, aklına her daim mukayyet olursun!

an'lık!

küçük hayatlarda büyük mutluluklar!

ufacık kalplere sığdırılan kocaman insanlar.

bir çay kaşığının bardağa vurulduğunda çıkardığı ses kadar keskin ve anlık yasamlarımız,

vişneli bir keki yerken vişne tadını aldığımız an gıbı haz dolu.

ve masanın önünden geçen kedi kadar şaşkın ve bi o kadar tatlı bakışmalarımız.

görkemli bir manzarada geçen mütevazı saatler

ve geçmiş özlemle anıldığında bır anda bardaktan boşalırcasına yağan deli yağmur

ve her ne kadar fark edılmese de kolay ve bi o kadar cömert hayat

ta ki büyüyünceye kadar!
 '&'