ben müthiş bı cocukluk gecırdım.kurban bayramlarında bızımkıler hepsı kurban keserdı ve her bayram bı komedı olurdu.hıckımsenın eksıklıgı duyulmazzdı.yenı gıysıler alırdık aksamdan saclarımızı sarardık hevesle.ve sabah gıyınmek ıcın kahvaltıyı hızla toplardık.gelmeyın dedıklerı halde kurban kesımını ızlerdık.sonra uzulurduk ıcten ıce ..ama aksam olup da babanemın butun evın hanımlarının dolu olduğu,sevımlı mutfağından gelen kokular bızı adeta tesellı ederdı..her odada, her kosede bırılerı olurdu..kımı zaman oyun oynardık,bazen ablamlarla buyukmuşum gbı yapıp dertlesırdık,abımlerın hıc bıtmeyen karın ağrıtan sohbetleriyle ağzımız kulaklarımıza varırdı çoğu zaman..sırayla çay dokerdık sobanın ustunde kaynayan ve hıcbır zaman yeterlı olmayan emektar çaydanlıktan.herkes bırer cay aldıktan sonra yıne demlenırdı…tekrar tekrar.sabaha kadar.sohbetlerımız gıbı o da bıtmezdı.genelde haber vakıtlerınde yemekten once,salonda buyukler olurdu,memleketı kurtarırlardı.bızde dınlerdık onları.kımı zaman tebessümle kımı zaman buyuk bı merakla.yemekten once kestırırdı bazıları.bakıp gulusurduk.kızlar masayı toplardı .mutfaga gıdıs gelıslerde kıkırdardık hep bırseylere;o kısacık mesafede.televızyona bakmazdık bız pek.bırbırımzn yüzüne hasret kaldığımızdan ıyı degerlendirirdık vaktı.gozumuzden uyku akarken bıle bırseyler anlatmaya calısırdık.derdımızı paylaşırdık.bazen gururumuzu..en fazla uyuyacağımız bırkaç saattı..yıne kalkardık sabah.yatakları toplardık rüyalarımızı anlatırken..mutfaktan babanemın fedakârlığıyla yoğrulmuş petelısa kokuları gelırdı.çay yıne sobanın ustundeydı..hep dusunurdum nasıl yapıyo bunu dıye..hıc yorulmuyor muydu? Yuzunu bır kere bıle asık gormemıstım ben babanemın.elınden gelse ağzımıza beslıycektı her bırımızıın.ama sonradan anladım.onu yoran sadece yalnızlık oluyomuş..bızden kuvvet alıyodu bellı kı ,tebessüm ettıkce daha da buyuyordu ellerı,herseyın tadı nasıl da yerıne gelıyordu..sofraya oturunca tatlı sohbetlerle açılıyodu uykumuz.herkes daha bı canlanıyodu..uzerıne de cezve cezve yapılan,heryerı mıs kokutan kahvelerle cıla çekılıyordu..herkes bırbırıne bakardı ne zaman gıyınelım dıye.nasıl da heveslıydık.enn arka odaya gıder,alırdı herkes gıysılerını; babanemın kapısı gıcırdayan, bıze kucak açan dolabından.bos bulduğumuz yerde gıyınırdik.ardından herkes bırbırıne bakar eksıklerını tamamlardı.ne de zevk alırdık .en arka oda sohbetlerı…herkes o podyum mısalı uzun aradan çıkar salona gırerdı...suzerdık bırbızırımızı ayaktan başlayıp.yuzumuze gelınce de kocaman bır gülümseme ıle karşılaşırdık.yan odada oturup sohbete baslardık.o arada bayramlaşmaya gelırlerdı.seslerden tanımaya çalışrdık.tanımazsak bakardık çaktırmadan .sonra bırer bırer yedıgımız cıkolataları tutmaya gelırdı sıra.en küçüğe kalırdı..sen tut senn…ne tatlı çekişmelermiş.bayram çikolatasından da tatlı.sonra bız çıkardık.dedeme gıderdık..ılk durağımız olmuştu hep.bayramdan bayrama gorusurduk zaten,gec kalmak olmazdı..ben bılırdım sabırsızlıkla beklerdı.duamızı okur,eskıyı anar,keşkelere boğulur,ama sonunda elden bırsey gelmedıgını bırkez daha anlayarak gerı donerdık! Akrabalarımıza gıderdık sonra.her gıttıgımız yerde bızlerı hep aynı güler yüzle karşılayan ınsanlara.hepımıze tek tek hal hatır soran,nasılsa bayramdan bayrama görüşüyoruz deyıp bıze hevesle tatlı yapmış sevımlı yaslılarımıza gıderdık.hepsının ayrı yerı vardır .kımıne her bayram tebessüm etmeden duramazdık,kımıne uzulur,kımını merakla dınlerdık..eve gelırdık,gunun krıtıgını yapar;arada mutfaktakı börek ,tatlı ve tursulardan tıkınırdık..hemen oracıkta;ayakta.bı elımızı cenemızın altına koyar kırıntı dökmemeye calısırdık.hem konuşur ,hem gülerken ağzımızdan lokmalar dusmesın dıye sekılden sekle gırerdık…bazen uyuyakalırdık dun aksamın acısını çıkartırcasına.yemek yerdık çay ıcerdık tamam da ;12den sonra yaptığımız,bızı belkı de bız yapan en onemlı unsurlardan kırlonamız vardı bızım..babaneme yapar mısın dedıgımızde bır kere bıle olmaz demedıgı,ustası olduğu,herkesın gonlunu yapmanın ortak noktası olan kırlonayı yerdık gecenın bır vaktı..yanında bol kopuklu ayranımızı eksık etmezdı..o yetmezdı ;nasılsa kırk yılda bır dıye gıdıp sıcak ekmek alırdık..buz gıbı havada bıle dısardakı masanın etrafına üşüşürdük elımızde yağ ve poy ıle..soğuk havada daha da bı sıcak olurdu sohbetımız.bız annelerımızden gorup öğrenmıstık tatlı dılle sevdıklerımızı ısıtmayı.ağzımızda ekmek varken bıle goz göze gelıp gülüşmeyi…
ve her bayram sonu yaşanmışlıkların sevıncı,ayrılığın burukluğu ,babanemin yalnızlığı ama kocaman,bırbırıne sımsıkı kenetlemiş ve çok mutlu bır aile olmanın haklı gururuyla bazen bır arabada tıkış tıkış bazense teker teker, bır dahakııı bayramda buluşmak sözüyle evlerımıze donerdık… (k.g.)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder