tuhaftır bu şehir

Ne zaman ki gönlüme kar yağsa
Buz tutsa icim
İliklerime işlese soğuk
Aklım olsa ilmek ilmek
Kelimeler düğüm düğüm
Kendimi Ankara'ya atmak isterim
Ağzını açmadan beni dinlediğinden mi
Acılarıma ortak olduğundan mı
Mağrurluğundan mı
Sert çehresinin altinda yatan yumuşak gülümsemesinden mi
Yoksa durgun gözüküp büyük çetrefiller barındırdiğından mıdır
Bilemem.
Ama ne zaman bilemesem kendimi
Gozlerimi Ankara'ya açmak isterim;
O puslu sabahlarindan birinde,
Aşti'de sıcak çayla ısınsın kanım isterim
Nasıl kaçacağımı şaşırdıgım sisli havası görünmez kılsın beni
Ne zaman gitsem beni sarmalıyacağını bildigim o tuhaf şehir;
Gecenin bir körü,
Işıklı karanlığıyla yolcu etsin beni
Yanaklarında buz tutmuş gözyaşlarıyla.
O gözyaşları  benliğimi hatırlatsın bana
Bilinmezliğimden sıyrılıp,
Kendime geri döneyim.

ulan istanbul

Büyükşehir körler bizi
Gözumuzu alir da o isiklari
Geri vermezler
Martilari bile vicdansizdir
Sevdigimiz sarkilari unutturur çoğu zaman
Sevdiğine baktigin gibi baktigin boğazi vardir o büyükşehrin bir de
Kiyina vurur dalgalari usul usul
Yer eder yureginde de
Fark etmezsin
Farkindaliklarini yitirir senin o büyükşehir
Kimi zaman kağitta durmaz dans ettirdiğin o kelimelerin
Bi bakmissin bi martinin gagasinda
Bir bakmissin vapurun bacasindan göğe karışmış
Yalnizliği daha mi bi seversin
Yoksa unuttuklarinla yalnizlaşırmisin bilemem
Ama martilara simit attiğin gibi
Içindekileri sadece maviliğe atarsan
Unuturlar seni,unutmak zorunda kalirlar
Orada yuzen binlerce balik gibi.
 'gk'

şaibeli

unutamadığımız insanları niye unutmaya çalışırız dedım filozofa
unutmamak için nedenlerın daha çok o zaman dedi.
unutmayım o zaman nolcak ki dedim;
gururla aşkın kavgasında kazanan yoktur
kaybeden hep benliğin olur.
kafan gelgitli,geleceğin şaibeli!
unutma,gitmesin.

yaş izi.

Ben ne zaman  yola çıksam yağmur yağar.
Bereket der annem.
Ben ne zaman yola çıksam annemin gözlerinden bereket yağar.
Ben giderken bir gökyüzü bir de annem ağlar.