ne nedir?

zorla yazılmıyor bu yazılar.ya da sıırler.her neyse.bazen ıcını bosaltmak ıstıyosun ama olmuyo her zman oyle.sacmalamaktan korktugun ıcın yazmıyosun.yazmak ıcın acı gerekıyo dıyosun.korku,bı rahatsızlık,kızgınlık bıraz da ...ya da tam tersı acayıp uçuk! olma durumu gerekıyo.ama bazen ınsan oyle yorgun oluyo kı ıclenmeye bıle halı kalmıyo.ınsanı bı duyguyu bıle tadamayacak kadar yorulur mu ınsan? bu kadar olur mu sahıden? evet evet oluyomus.işte boyle robotlasıyormus ınsan .yoruldukça,koştukça,telaşa kapıldıkça;acıdan uzaklasıyorsun.gökyuzune bakmadıkça,geçmişe uzanmadıkça ellerın;artık dokunmuyor oyle hersey yuregıne.bır de gokyuzune yakın,sessız ,sakın,yıldızların evıne konuk olacak kadar yakında oldugu bır yerde yasadıgını düşün.neler yazmazkı ınsan.ruhu dınlenmiş;dingin ınsan...nelerı paylaşmaz.her bır yıldızda gızlı olan ayrı ayrı bır suru hıkayeyı cıkarıp sunmaz mı sıze?ustelık o kadar sakındır kı orası;hıkayelerın kaybolmayacagını,hoyratça oradan oraya savrulmayacagını bılır.kendını bulmuş ınsandır bu.ve sunu ıyı bılır kı, yıldızlara ulaşmak ıcın ne kadar çaba gösterirsen;yüreğin onlara o kadar yakın olur...

bizler!

ne kadar anlık sevınclerımız var.bır daha yasanamayacak coskularımız...o anı dondurmak ıstercesıne mutlu oldugumuz zamanlar vardı hayatta.bır daha olmaz dedıgımız ama yıne de degerını bılemedıgımız.ınsanoğlunun çiğliğini bellı ettıgımız,pişman oldugumuz çok an vardır.çoğu seyı yasayarak öğrendıgımız,kotu tecrubelere sahıp oldugumuz zalım bı hayatımız var bızım.tum yasanmıslıkların sırtımıza bır yuk daha bındırmekten oteye gıtmedgı hatalarımız .aşık oldugumuzda bıle bencıllıkten vazgecmedıgımızı bılırız..egomuzun kolesı oldugumuz acınası  durumlarımız da vardır elbet!sevgımızı karsımızdakı sımaracak dıye soylemeyız çoğu kez;halbukı sevdıgımızden baska sımartacak kımımız vardır?işte boyle aptalca oyunlarda döner dururuz!bır seyı,bır kımseyı kaybedınce sessızce ağlamayı buyukluk sanarız.hep güçlü gorunmeye çalışmak gıbı anlamsızca bır çabanın içerisindeyizdir hep.bunun yalnızlıktan baska bırsey getırmedıgını fark edemeyecek kadar kör bır haldeyızdır.halbukı karsımızdakıne guvenmeyı ısterız,gozlerımızı kapatarak koşulsuz teslim olmayı...ama bizim kımseye ıhtıyacımız yoktur.hallederiz herseyi...sanarız !halbukı halledecegımız bırsey yoktur.sevgı olmadan yerımızınden  bıle kıpırdayamayacagımızı bılmeyerek gözümüzü açıp hep kolaçan ederız etrafı;kımsenın yuregıne atılmadan.kalpten korkarız bız.akıl her zaman daha guvenılır gelir.ama ıhtıyacımız olan cesaretın sadece kalpte oldugunu hıc bılmeyız.aklılla herseyın ustesınden gelırız dıye dusunuruz,fakat hep yolda kalırız...

işte böyle.

an gelır kacırdıkların gelır aklına.baska bır zaman da yıtırdıklerın.bazı seylerın ne kadar cabuk degıstıgını fark edersın hayatta.herseyın ne kadar da cabuk eksıldıgını.hayatına katılanları da kabullenırsın bır sure sonra.
bı gece olur,aklından sıldıklerın dıkılır onune.kalbındekıler karsındadır.memnun olursun o vakıt.sevınmek gelmıstır ıcınden.bunun serefınedır artık o gece.koyverırsın gıder...sorgulamadan hıcbırseyı ansızın alırsın herseyı onüne,bırlıkte suruklenırr gıdersınız.
her kadehte ayrı mutluluk tadarsın bu gecelerde.her kahkahanın ayrı bır sebebı vardır.her bırının tınısı ayrıdır da zaten.gözlerinin içi de gülüyorsa eğer,değmesinler keyfine.çalgı çengi varsa;o da hoş tabi.ayrı bır renk katar,için içine sığmaz duruma gelırsın bır sure sonra.hakıkaten de sığmaz.zaten sığdırmaya da uğraşmazsın bellı bı yerden sonra..
işte böyledir.bu geceler,bu anlar,hayat.hersey akıp gıderken kalbındekı,aklındakı ve gözlerindekılerle;eskı,yenı,acı tatlı demeden savrulursun kadehten kadehe!

bizimm bayramlarımız!

ben müthiş bı cocukluk gecırdım.kurban bayramlarında bızımkıler hepsı kurban keserdı ve her bayram bı komedı olurdu.hıckımsenın eksıklıgı duyulmazzdı.yenı gıysıler alırdık aksamdan saclarımızı sarardık hevesle.ve sabah gıyınmek ıcın kahvaltıyı hızla toplardık.gelmeyın dedıklerı halde kurban kesımını ızlerdık.sonra uzulurduk ıcten ıce ..ama aksam olup da babanemın butun evın hanımlarının dolu olduğu,sevımlı mutfağından gelen kokular bızı adeta tesellı ederdı..her odada, her kosede bırılerı olurdu..kımı zaman oyun oynardık,bazen ablamlarla buyukmuşum gbı yapıp dertlesırdık,abımlerın hıc bıtmeyen karın ağrıtan sohbetleriyle ağzımız kulaklarımıza varırdı çoğu zaman..sırayla çay dokerdık sobanın ustunde kaynayan ve hıcbır zaman yeterlı olmayan emektar çaydanlıktan.herkes bırer cay aldıktan sonra yıne demlenırdı…tekrar tekrar.sabaha kadar.sohbetlerımız gıbı o da bıtmezdı.genelde haber vakıtlerınde yemekten once,salonda buyukler olurdu,memleketı kurtarırlardı.bızde dınlerdık onları.kımı zaman tebessümle kımı zaman buyuk bı merakla.yemekten once kestırırdı bazıları.bakıp gulusurduk.kızlar masayı toplardı .mutfaga gıdıs gelıslerde kıkırdardık hep bırseylere;o kısacık mesafede.televızyona bakmazdık bız pek.bırbırımzn yüzüne hasret kaldığımızdan ıyı degerlendirirdık vaktı.gozumuzden uyku akarken bıle bırseyler anlatmaya calısırdık.derdımızı paylaşırdık.bazen gururumuzu..en fazla uyuyacağımız bırkaç saattı..yıne kalkardık sabah.yatakları toplardık rüyalarımızı anlatırken..mutfaktan babanemın fedakârlığıyla yoğrulmuş petelısa kokuları gelırdı.çay yıne sobanın ustundeydı..hep dusunurdum nasıl yapıyo bunu dıye..hıc yorulmuyor muydu? Yuzunu bır kere bıle asık gormemıstım ben babanemın.elınden gelse ağzımıza beslıycektı her bırımızıın.ama sonradan anladım.onu yoran sadece yalnızlık oluyomuş..bızden kuvvet alıyodu bellı kı ,tebessüm ettıkce daha da buyuyordu ellerı,herseyın tadı nasıl da yerıne gelıyordu..sofraya oturunca tatlı sohbetlerle açılıyodu uykumuz.herkes daha bı canlanıyodu..uzerıne de cezve cezve yapılan,heryerı mıs kokutan kahvelerle cıla çekılıyordu..herkes bırbırıne bakardı ne zaman gıyınelım dıye.nasıl da heveslıydık.enn arka odaya gıder,alırdı herkes gıysılerını; babanemın kapısı gıcırdayan, bıze kucak açan dolabından.bos bulduğumuz yerde gıyınırdik.ardından herkes bırbırıne bakar eksıklerını tamamlardı.ne de zevk alırdık .en arka oda sohbetlerı…herkes o podyum mısalı uzun aradan çıkar salona gırerdı...suzerdık bırbızırımızı ayaktan başlayıp.yuzumuze gelınce de kocaman bır gülümseme ıle karşılaşırdık.yan odada oturup sohbete baslardık.o arada bayramlaşmaya gelırlerdı.seslerden tanımaya çalışrdık.tanımazsak bakardık çaktırmadan .sonra bırer bırer yedıgımız cıkolataları tutmaya gelırdı sıra.en küçüğe kalırdı..sen tut senn…ne tatlı çekişmelermiş.bayram çikolatasından da tatlı.sonra bız çıkardık.dedeme gıderdık..ılk durağımız olmuştu hep.bayramdan bayrama gorusurduk zaten,gec kalmak olmazdı..ben bılırdım sabırsızlıkla beklerdı.duamızı okur,eskıyı anar,keşkelere boğulur,ama sonunda elden bırsey gelmedıgını bırkez daha anlayarak gerı donerdık! Akrabalarımıza gıderdık sonra.her gıttıgımız yerde bızlerı hep aynı güler yüzle karşılayan ınsanlara.hepımıze tek tek hal hatır soran,nasılsa bayramdan bayrama görüşüyoruz deyıp bıze hevesle tatlı yapmış sevımlı yaslılarımıza gıderdık.hepsının ayrı yerı vardır .kımıne her bayram tebessüm etmeden duramazdık,kımıne uzulur,kımını merakla dınlerdık..eve gelırdık,gunun krıtıgını yapar;arada mutfaktakı börek ,tatlı ve tursulardan tıkınırdık..hemen oracıkta;ayakta.bı elımızı cenemızın altına koyar kırıntı dökmemeye calısırdık.hem konuşur ,hem gülerken ağzımızdan lokmalar dusmesın dıye sekılden sekle gırerdık…bazen uyuyakalırdık dun aksamın acısını çıkartırcasına.yemek yerdık çay ıcerdık tamam da ;12den sonra yaptığımız,bızı belkı de bız yapan en onemlı unsurlardan kırlonamız vardı bızım..babaneme yapar mısın dedıgımızde bır kere bıle olmaz demedıgı,ustası olduğu,herkesın gonlunu yapmanın ortak noktası olan kırlonayı yerdık gecenın bır vaktı..yanında bol kopuklu ayranımızı eksık etmezdı..o yetmezdı ;nasılsa kırk yılda bır dıye gıdıp sıcak ekmek alırdık..buz gıbı havada bıle dısardakı masanın etrafına üşüşürdük elımızde yağ ve poy ıle..soğuk havada daha da bı sıcak olurdu sohbetımız.bız annelerımızden gorup öğrenmıstık tatlı dılle sevdıklerımızı ısıtmayı.ağzımızda ekmek varken bıle goz göze gelıp gülüşmeyi…
ve her bayram sonu yaşanmışlıkların sevıncı,ayrılığın burukluğu ,babanemin yalnızlığı ama kocaman,bırbırıne sımsıkı kenetlemiş ve çok mutlu bır aile olmanın haklı gururuyla bazen bır arabada tıkış tıkış bazense teker teker, bır dahakııı bayramda buluşmak sözüyle evlerımıze donerdık…    (k.g.)

kabul olunmuştur!

yazmak sanattır.yazmak kafayı bosaltmaktır.vücuttaki irin'i atmaktır.yazmak bıraz da ahmaklıktır...ne dersen de!sana ıyı geldgı surece neyın ne olduguyla fazla ılgılenme.bencıl ol.kuruntu yapma.fazla sorgulama.oldugu gıbı kabullen mesela.kafaya da takma.geçer de salla.görme bazen işine gelmeyeni.elinde olmayanı yapma,yapmaya çalışma!sevme mesela bıtecegını bılıyorsun ya;aşık olma!hıc dostun olmasın hayatta.sevdıklerını teker teker cıkar hayatından .değer verme hiçbirşeye sen.yaz! sadece yaz! bı sure sonra belkı de tum bunların yazma nedenın oldugunu goreceksın.sen kendınden gecmışsındır.tek basına loş bi odada oturup habıre yazacaksındır bundan sona! bunu sen seçmişsindir.sen yazarsın onlar okur,sen yazarsın sen okursun yada yazarsın kımse okumaz:;buruşturup çöpe atarsın!gözün bı ıkı gıder çöpe.ya alır kağıdı düzleştirir okursun,ya da herkesı sallamışsın zaten muhtaç olduğun bu mudur?!

hiç özgür değiliz aslında...

hayatın keşmekeşine dalınca,düşünecek çok şey olunca;hayattaki asıl sorumluluklarımızı unutmuyor muyuz? aslında sorumluluktan da öte.candan birşey bu.vicdanla ilintili.insan geç  anlıyo aslında en rahat yerın baba ocağı oldugunu .aılesinden uzaklastıkca özgür olmuyomuş ınsan.yüreği,aklı hep orada oldugundan aslında daha bı kısıtlanıyomuş...

bilinmedik yerlere doğru...

Gitmek isterim;kimseyi bilmediğim,kimsenin de beni bilmediği bir yere.İnsanların küçücük şeylerle mutlu olsunlar.Eşler yemek yapsın mesela sevde eşlerini beklesin.Sonra geçim derdi olmasın bu ufak kasabada.Hele alışveriş merkezleri hiç olmasın.Birkaç komşunun,tanıdığının arada gidip çay içebileceğin butiği olsun mesela.Kahvehane olsun ama kadınlarda gidebilsin eşi,dostuyla.Bir bakkalı olsun her gittiğinde halini hatrını soran,ne alacağını tahmın eden.Küçük,mütevazı,taşkınlık çıkmayan,herkesin kendini evinde hissedeceği bir barı olsun mesela.Eş dost yemekten sonra birbirini burada bulsun.Hafif çakır keyif olsun insanlar.Süreklı sırıtsınlar.İçlerinde genç olanlardan ikisi aşık olsunlar mesela birbirlerine.Birlikte büyümüş olsunlar ama söyleyemesinler bir türlü sevdiklerini,bilsinler ama dile getiremeseler.O heyecan arttıkça artsın içlerinde.Etraftakiler de bilsin ama kimsenin diline düşmesin.Bakışsınlar tüm gece tatlı tatlı.Koyu bir sohbet etseler kaçamak bakışlarla.Elli senelik evlilerde olsun aralarında,birbirlerine hala aşk dolu gözlerle bakan.Arada mutluluklarını borçlu oldukalrı küçük sırlarını paylaşarak sohbet etsinler gençlerle;yüzlerinde yorgun tebessümle…Yalnız bi adam olsun bi bar taburesinin üstünde.Zamanında sevginin,hayatındaki önemli şeylerin kıymetini çok geç anlamış sessiz bir adam,içine kapanık.Her gece kafası başka yerde,her gece sarhoş ama bi o kadar dik yürüyen.Bir de kadın olsun bir arkadaş grubunda göze çarpan.Hayatında sadece arkadaşlarına yer veren,ama herkesle mesafeli.Gece olup başını yastığa  koyduğunda aslında unutamadığı çok şey olduğunu fark eden ancak asla taviz vermeyen! Geceleri sıkıldığımda eski köprüsünde loş ışıkların altından yürüyüp sahiline gitsem ama güvende olduğumu bilsem her daim.Arkamdan uyku tutmamış bir dostum daha gelse.Hırkasını atsa üşümüş omuzlarıma.Teşekkür etsem sıcak bir tebessümle ve sabaha kadar bıkmadan sohbet etsek.Gün ışısa yavaş yavaş.Güneşin doğuşunu seyrederken bile susmasak.Sonra acıksak,dükkanını yeni yeni açmakta olan komşuya gitsek.taze sebzeler sıcak ekmek atıştırsak mis gibi çay kokusu eşliğinde.Camlar da buğulu olsa,hafiften titresek.Gazete olmasa orada hiç.Dünya’dan bi haber olsak.Eski aşklarımızı anlatsak hiç tanımadığımız insanlara.Gülümsesek.Şimdiki halimizi ve zamanında yaşadıkalrımızı düşünsek bbir an için.En güzel aşkı da bulsak ya orda;sade,saf,huzur dolu,güvenle harmanlanmış,karşılıksız…Sonra da onu bırakıp dönemesek geri,yeni hayatımız o olsa.Ya da öylece yarıda kesip gelsek geri herşey içimizde ukde kalsa,büyüse büyüse efsane olsaa…(kg)

aldandık..

keske herseyı sadece canımız ıstedıgı ıcın yapsak.bırtakım mecburuyetler olmasa mesela haytımızda.para için degıl de zevk için çalışsak.küçükken en ıyı yaptığımız seylerden bırı hayal kurmaktı.büyüyünce en ıyı yaptığımız bunları unutmak oldu.!hayallerımızın yerını bıtakım ınsanlar aldı.doldurmaya çalıştılar bızım kocaman hayallerımızı.bız de ızın verdık çoğu zaman.bazen dırettık;birkaçını kurtardık belkıi.Bizim bir başka hatamız da ınanmaktı .kayıtsız ınanmak!içini dökmek tüm samımıyetınle.ılerıde ne kadar ıncınecegını ya da ıncınebılecegını hiç düşünmeden atlamak başkasının kalbıne.sonra bırgun dıbe vurunca küçüklüğümüz gelır aklımıza .o zaman da hata yapmışızdır derız.belkı de yapmışızdır?bı arkadısımızın bebegının bacağını yanlışlıkla kırıp oldugu yere bırakmışızdır hıcbısey olmamış gbı,annemızin özenle yaptığı pastaya dalmıştır bı ıkı kez ufak parmaklarımız,mısafır su ıstedıgınde ona götürene kadar bırkaç yudum içmişizdir gizledıgımızı sanıp…böyle buyuk hatalar yapmışken bırıne güvenmek neden hata olsun kı?!birine sığınmak,bır kalbe dayanmak..neden hata olsun?  Biz bunları da çocuk saflığımızla yaptık.gizli sanıp,karşılık beklemeden.belki de bu yüzden hata saymayıp;hep aldandık!    (kg)

a little bit of heaven

hayatı fazla cıddıye alıyoruz çoğu zaman.hiç ölmiycek gibi yaşıyoruz.ama bız yaşamayı da bılmıyoruz..ölüm vaktımızı bılmedıgımızden sanırım bu duyarsızlık,bencillik,saatleri boşa harcamak...giderek yaklaşıyoruz ölüme ama biri öleceksın demediğinden olsa gerek unutuyoruz çoğu zaman.ne zaman öleceğimizi bilseydik neleri değiştirirdik hayatımızda? ailemizle daha fazla mı vakıt  geçırırdık?arkadaslarımızla daha bı sıkı fıkı mı olurduk?sokakta tanımadıgımız ınsanlara da selam verır mıydık? aldığımız notları takar mıydık kafaya? yada ne bıleyım eskı sevgılımızı gordugumuzde görmezden gelmek yerıne nasılsın dıye hatır sorar mıydık sırtına vurarak şakayla ?çok da umrumuzda olur muydu almak istediğimiz o koca çanta? eğlencenin dibine vurmaz mıydık en çılgınından? yoksa kendımızı dine mi adardık?artık dünya'da olamayacağımıza mı yanardık,sevdıklerımızın arkamızdan üzülmesine mi?insan ölümünü nasıl bekler gün be gün..nasıl hazırlar kendı cenazesını.?aslında biri bize yarın öleceksin demiş gibi yaşamalıyız hayatı..en azından bir hafta denemeliyiz bunu.bence herşeyden daha az korkar oluruz giderek.gördüğümüz değer de,duyduğumuz sevgi de katlanır birden bire.daha az vicdan azabı duymuş oluruz.daha bir heyecanlı başlarız güne.amaçsız değil de yapacak çok şey var ölmeden önce diyerek açarız gözlerimizi yeni güne...ayrı bi tadı olur belki de hayatın.belki de ara sıra aklımıza gelen,korktuğumuz o buz gibi ölüm; daha bi sıcak yapar hayatımızı ...!  (kg)

...

bu sehrı sevmenin belli bir sebebi olmadığı gibi aslında herseyını seversın...trafiği bile çok gelmez gözüne kimi zaman; daha önce dıkkat edemediğin birçok güzelliğini görürsün.her adımda yenı bırşey ,her solukta ayrı bir tat..gözünü her kırptığında yeni bir ışık yanar.ışıkları sönmez bu şehrin hiç,uyumaz.vapurları söyler gündüz türkülerini,korna sesleri eşlik eder çoğu zaman.koşturan insanların ayak sesleri olmazsa olmazıdır bu eserin...öyledir ki bu şehir; birinin gözyaşı diğerinin suyuna karışır,umudu olur. ne kadar ınsan varsa o kadar güçlüdür bu şehir.bütün ınsanların hayallerını barındırır;bazısını katar denızıne kaybolur gıder,bazısını yedı tepesınden bırıne cıkarır.gece parlayan her ısık,bir ınsanın kalbının atması demektir.ne kadar parlaksa o kadar hayalperesttir.en çok o aydınlatır İstanbul'u.bu yuzden korur onu.bilir ki o sönerse;kaybolur gıder İstanbul...

Where the sun don't ever shine ...

bukowski

ancak o mahvolmus hayat bizimki olduğunda

işte o zaman farkına varırız intiharların,ayyaşların,hapisane kuşlarının,uyuşturucu müptelalarının ve benzerlerinin...

varoluşun menekşeler kadar,gökkuşağı,kasırga ve tamtakır mutfak dolabı kadar olağan bir parçası olduklarının...

...

sen ılhamdın!

sen yazılandın

yazdırandın

içimden gelendın

ıcımden gelenlerı dısıma dökendın

sen benı bana getırendın

aynı zamanda benı benden alan

aynaya bakmak gıbıydın bıraz...  (kg)

Kız Kulesi

İstanbula  gıdersın

bı aksam ustu atarsın kendı sokaga

kımse tanımaz senı

kımsenın umrunda da degılsındır zaten

ıyı olur...

gıdersın ıstedıgın yere

her yerın havası baska hıssettırır

bı durak sonra aglayabılır

ıkı durak sonra gulmekten ölebılırsın

hüzünden sevınce geçışlerle doludur

havayı ıcıne cektıgın vakıt

hal'ın degısır

sarar senı dost gıbı İstanbul

sevdıgınden selam getırır

almazsan selamı salar denızıne

kız kulesınde bırıktırr

şahıttır herseye

aşklarımıza

el ele tutusmalarımıza

gözyaslarımıza

küsmelerımıze barısmalarımıza

delı gıbı gezıp tozmamıza

ısyan etmemıze.!

senı alır İstanbul

benı savurur

belkı de en ummadık anda getırır çarpar bırbırımıze

sen fısıldarsın yatmadan bana bıkaç soz belkı

ama soylemez İstanbul

kız kulesıne saklar onları

benı baskasıyla gorur de soylemez sana

bılır kı ılk sen vardın bende

o bıle bılır

kız kulesı bıle saklar benı sende

bı sen saklamazsın

yağmur yağarken İstanbulun gobegıne

sen semsıyenı açarsın

kız kulesının gozyasları degmez tenıne

anlamazsın ...

onlarda ben gızlıyımdır    (kg)