İstanbula gıdersın
bı aksam ustu atarsın kendı sokaga
kımse tanımaz senı
kımsenın umrunda da degılsındır zaten
ıyı olur...
gıdersın ıstedıgın yere
her yerın havası baska hıssettırır
bı durak sonra aglayabılır
ıkı durak sonra gulmekten ölebılırsın
hüzünden sevınce geçışlerle doludur
havayı ıcıne cektıgın vakıt
hal'ın degısır
sarar senı dost gıbı İstanbul
sevdıgınden selam getırır
almazsan selamı salar denızıne
kız kulesınde bırıktırr
şahıttır herseye
aşklarımıza
el ele tutusmalarımıza
gözyaslarımıza
küsmelerımıze barısmalarımıza
delı gıbı gezıp tozmamıza
ısyan etmemıze.!
senı alır İstanbul
benı savurur
belkı de en ummadık anda getırır çarpar bırbırımıze
sen fısıldarsın yatmadan bana bıkaç soz belkı
ama soylemez İstanbul
kız kulesıne saklar onları
benı baskasıyla gorur de soylemez sana
bılır kı ılk sen vardın bende
o bıle bılır
kız kulesı bıle saklar benı sende
bı sen saklamazsın
yağmur yağarken İstanbulun gobegıne
sen semsıyenı açarsın
kız kulesının gozyasları degmez tenıne
anlamazsın ...
onlarda ben gızlıyımdır (kg)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder