Neyden yola çıkıyorum?Tabi ki ondan.Bir noktadan bir virgülünden.Bir dudak bükümünden.
'Adamın yüzü buz gibiydi.Katı.Kaskatı.Hiçbir ifade,anlattığı hiçbirşey yoktu gözlerinin.Dudakları en sağlam kilit gibiydi adeta.Yanakları ise tuğlayla örülmüş,dünyanın en sert duvarıydı.Saçlarına dokundu kadın.Elleri üşüdü.Adam gözlerini kıstı.Hiç hareket etmez denen gözleri oynadı yuvalarında.Gözyaşlarını içine akıtmak istedi.Ama duvardan aktı gitti.Kilidi eritmeye yetmese de kadın eridi bir kez daha karşısında.Öptü kadın adamı.Islak ıslak yanaklarından öptü.Defalarca öptü.Gözyaşları karıştı bir süre sonra.Kilide vurdu kadın kendini.Açarım diye ümit etti.Havanın soğuğu yüreklerine işlese de adamın gözyaşları daha da hızlandı.Kadın öptü,adam ağladı.Kadın ağladı,adam eridi.Kilidini açtı son bir kez .Zaten istedikleri de buydu.Soğuk geçince adamın üstünden bir kez daha sarıldılar.Mutluydu adam.Karların üstünde yürüyüp uzaklaştılar.
Savaşmak bu kadar kolay, işte bu kadar da zordu.Kadını adamı yoktu.Herkes üstüne duşeni yapmıştı o kadar.Açılmaz görünen kilitler böyle kırılmıştı hayatta tek tek.Ve dışın ne kadar soğuk olursa olsun yüreğini eritecek birini bulduğunda kaybetmemek için sen sen ol ve yak bütün karları!'
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder