bir çift mağrur göz

Sınavım var.Beyazıta gitmek üzere yola çıkıyorum.Sultanahmette inip birşeyler atıştırıyorum. Hava soğuk olsa da sanki yürünse rahatlatacakmış gibi. Başlıyorum tramvay hizasında yürümeye bakına bakına. Yavaş yavaş diyemiycem çünkü her zamanki gibi bir kendimi kaptırmışlığım bır koşturmam var.Aklıma geldikçe yavaşlıyorum ancak bu 5-10 sn den fazlası değil.Çemberlitaşı her zaman yürüdüğüm kaldırımın aksine karşı kaldırımdan yürüyorum bu kez.Kalabalığı yararak ilerlemeye çalışıyorum.Hızla ilerlerken onca insan içinde kaldırıma oturmuş yaşlı bir teyze çarpıyor anıden gözüme.Sonra önündeki kutuda bulunan sakızlar sonra biraz ilerideki erkek çorapları...Tekrar teyzeye geldiğinde gözlerim anlıyorum.Başında yemenisi,gözünde gözlükler,başı yerde,bır o kadar mahçup.Nedense.!Yavaşlamama sebebiyet veriyo.Gözlerimi alamıyorum.Aniden gidip yanına oturma isteğim büyüyor içimde!Devam ediyorum yola ona baka baka.Geçip gidiyorum yanından.Aniden geri dönüp yanında bitmem iki dakikayı bulmuyor.Teyzenin yüzüne bakıyorum,kafasını kaldırıyor.’Kolay gelsin ,hayırlı işler teyze’ diyorum.’Sağol kızım ‘diyor,gözleri yerde.’Kaça bu çoraplar’ diyorum,laf ağzımdan zor çıkıyor suç işlercesine.Ellerini  birleştirip sıkmış bir vaziyette mağrur gözleri yine yerde ‘gönlünden ne koparsa’ diyor.O an boğazımda birşeylerin düğümlendiğini hissediyorum.’’Sebebi yok,sebebi çok’’ derler ya iste ondan...Bakakalıyorum teyzeye.Aklıma ömrünün son gününe kadar çalışmış çabalamış ananem takılıyor.Sonra hala bize hizmet etmeye çalışıp ömrünü çabalamakla geçıren 80’ine merdiven dayamış babaannem gelıyor.Onların azmini görüyorum.Ama ben çok şükür ki onların yüzünde bu teyzenın çaresizliğini hiç görmemiştim.Bir’ gönlünden ne koparsa’ lafı neden bu kadar acıtır insanın canını?Halbuki birçok kez duymuşuzdur.Ama bunun hiçbirine benzemediğini yüreğinizin en derininde birşeyler koptuğunda hissedersiniz.Cüzdanımda ne kadar para varsa koyuyorum kutunun üzerine.’Sağol kızım ‘diyor teyze.Çorabı almasam biliyorum ki bi o kadar daha eğecek başını,alsam  tarifini yapamadığım birşeyler hissedicem.O çoraba çok başka anlamlar yükleyip ,atıyorum çantama.Teyzenin elleri hala birleşik,başı hala yerde.Belli belirsiz bi tebessüm var yüzünde.Ama kaskatı sanki.Ne kadar üşüdüğünü tahmin etmek zor değil.Bi daha katlanıyor sızı içimde.Ayrılasım gelmiyor.Ama durdukça büyüyor  içimdeki yumruk.Omzuna dokunuyorum.’İşin rast gelsin teyze , iyi bak kendine diyorum.Kaldırıyo başını; ‘çok sağol kızım’ diyor ; eksik dişlerinin arasından.Bundan sonra fazlası yok.Rüzgarın doldurduğu gözlerimi , içimden gelen acı boşaltıyor.