dalgalanırsın ya hani.

Bazen kendını tanımassın ya hanı.Yapmak ıstdıgın bırcok sey vardır .Ama yaptığın hıcbırseyden memnun degılsındır.Sureklı bı memnunıyetsızlık,sureklı bı doyumsuzluk.Kafanı alıp bağışlaman gerektıgnı dusundugun vakıtlerdır.Bı yandan evet memnun olmuyorum cunku herseyın daha ıyısını ıstıyorum (kaşınıyorum) dersın .Bı yandan da  herkes memnun olduğu seylere erışmısken senın bu ıstıkrarsızlıgın nedır dıye kendı kendıne, annenın soylendıgınden daha cok soylenırsın.İste o anda ya ben çocukları cok severım ama anne olamam dıye gecırır aslında o konuda olmadığını bıle bıle aklını başka ugraslara sevkedersın.Her  bır kelımenle bambaşka yerlere atlar, beyın fırtınası yapıcam derken kafanı lodosa teslım edersın.Sonra da vay efendım bı aklımı toplamayamıyorum dıye dert yanarsın .Dusunmen,değer vermen gereken onca ınsan varken sen gıder belanı arasın .Çunku belayı seversın.Herkesın yaptığını yapmakla mutlu olsaydın çoktan mutluluğun kıtabnını yazmıştın zaten .Boyle dusunuerek daha da gaza gelır ve mazoşistliğin dibini gorursun.

 Sonra kendıne gelır ve bakarsın aslında basladıgn yerdesın.Süreklı oraya dönüyorsundur zaten.Bı arpa boyu yol alamamak bu olsa gerek dıye dusunurken aslında bunun sadece somut olarak gerceklestıgını fark edersın.Soyut olarak baktığında  tum bu iniş çıkışlar tum bu dengesızlıkler oyle bır yuceltmıstır kı ruhunu,aklını hah ıste sımdı yenıden başlıyorum deme gucunu yıne bulursun kendınde.Ve  böylece hep başlangıçlar yaptığın hayatına hep yenı soluklar getırıp, aklına her daim mukayyet olursun!